บัลลังก์หมอยาเซียน นิยาย บท 169

อ่าน บัลลังก์หมอยาเซียน บทที่ 169 ยุติอย่างชัดเจน

นวนิยาย บัลลังก์หมอยาเซียน บทที่ 169 ยุติอย่างชัดเจน ได้รับการอัปเดตพร้อมรายละเอียดที่ไม่คาดคิดมากมายเพื่อลบปมทางอารมณ์มากมายระหว่างผู้นำชายและหญิง นอกจากนี้ผู้แต่ง Internet ยังมีความแยบยลในการทำให้สถานการณ์แตกต่างไปจากเดิมอย่างมาก มาติดตาม บทที่ 169 ยุติอย่างชัดเจน ของซีรี่ส์ บัลลังก์หมอยาเซียน โดยผู้แต่ง Internet

คีย์เวิร์ดที่ค้นหา:

Story บัลลังก์หมอยาเซียน บทที่ 169 ยุติอย่างชัดเจน

บัลลังก์หมอยาเซียน โดย Internet

ตอนที่มา ในใจมีคำพูดมากมาย ตอนนี้เจอหยวนชิงหลิงไม่ดุเหมือนตอนที่เจอในที่เกิดเหตุแบบนั้น ยิ่งดูเป็นหลักเป็นการ

เขากำลังจะต่อว่าอย่างเป็นหลักเป็นการ หยวนชิงหลิงกลับพูดขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “มีธุระก็พูดมา แต่ถ้าจะพูดถึงเรื่องตกน้ำ ข้าว่าเจ้าหุบปากเถอะ”

คำพูดตำหนิของเขาถูกดักอยู่ตรงลำคอ อึ้งไปสักพัก แล้วก็เบิกตาพูดขึ้นว่า “ทำไมพูดไม่ได้? เรื่องนี้ยังไม่จบ เจ้าต้องยอมรับความผิดของเจ้า ยังต้องขอโทษชุ่ยเอ๋อ ไม่อย่างนั้น เรื่องนี้จะเดือดร้อนฟ้องไปถึงเสด็จพ่อ ให้เสด็จพ่อมาตัดสินเรื่องนี้”

หยวนชิงหลิงหัวเราะเยาะ มองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่เลิกนมอีกหรือ? เรื่องอะไรก็จะไปฟ้องเสด็จพ่อ ฟ้องฮองเฮา ฟ้องพระชายา เจ้าไม่มีสมองหรือ?

อ๋องฉีโกรธขึ้นมาทันที คนแบบนี้มีความโจมตีชีวิตมากเกินไป อีกอย่าง นางบอกว่าตนเองไม่มีหัวสมองไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว

“ข้าเป็นถึงอ๋อง จะให้เจ้ามาดูหมิ่นหลายต่อหลายครั้งแบบนี้ไม่ได้”อ๋องฉีพูดขึ้นอย่างโกรธเคือง

หยวนชิงหลิงนั่งลง พูดขึ้นสงบว่า “ข้าก็เป็นพระชายาหวังเฟยคนหนึ่ง เป็นพี่สะใภ้ของเจ้า เจ้ายิ่งไม่ควรที่จะมาหยาบคายที่นี่”

อ๋องฉีกระทืบเท้าพร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าไม่ได้มาเพื่อจะเถียงกับเจ้าเรื่องนี้ เรื่องตกน้ำ ยังไงวันนี้เจ้าก็จะต้องพูดกับข้าให้กระจ่าง ไม่อย่างนั้นข้า.....”

หยวนชิงหลิงพูดตัดคำพูดของเขาอย่างเย็นชาว่า “ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไปฟ้องต่อหน้าเสด็จพ่อหรือ?”

อ๋องฉีค่อนข้างหน้าเสีย พูดขึ้นอย่าโมโหว่า “เจ้าอย่าคิดที่จะมาพูดให้ข้าสะอิดสะเอียน ก่อนหน้านี้เห็นแก่หน้าท่านพี่ห้า จึงไม่เอาเรื่องเจ้า วันนี้ตอนที่อยู่นอกเมือง เจ้ากลับย้อนแว้งกัดใส่ร้ายชุ่ยเอ๋อ บอกว่าชุ่ยเอ๋อผลักเจ้าตกน้ำ ชุ่ยเอ๋อใจดี แม้แต่มดยังไม่กล้าเหยียบตายสักตัว ทำไมเจ้าถึงพูดนางเช่นนี้ได้ลงคอ? เจ้ายังมีหัวใจอยู่ไหม? เจ้าไม่มีเหตุผลเสียเลย”

หยวนชิงหลิงหัวเราะขึ้น พร้อมพูดขึ้นว่า “ใจดี? คนที่เจ้าพูดถึงจะต้องไม่ใช่ฉู่หมิงชุ่ยแน่ ฉู่หมิงชุ่ย เป็นคนที่ชำนาญในการใช้เล่ห์กล เป็นผู้หญิงใจร้าย”

สีหน้าอ๋องฉีเขียวปัดขึ้นมาทันที ชี้หน้าหยวนชิงหลิง พร้อมพูดว่า “เจ้า...เจ้าอย่ารังแกคนอื่นจนเกินไป”

“นี่ถือเป็นการรังแกคนอื่นมากเกินไปแล้วหรือ?” หยวนชิงหลิงหัวเราะเย้ย พร้อมพูดว่า “หากเจ้ารับไม่ได้กับคำพูดของข้าที่จะพูดต่อไปนี้ เจ้าก็รีบไปจะดีกว่า”

อ๋องฉีพูดขึ้นอย่างโมโหว่า “เจ้าพูดมา ข้าจะดูว่าเจ้าจะพูดคำพูดหยาบคายร้ายกาจขนาดไหนออกมา”

วันนี้เขาตัดสินใจที่จะเอาเรื่องหยวนชิงหลิงให้ถึงที่สุด

หยวนชิงหลิงมองดูเขา พร้อมพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “เจ้า ตาบอดจิตใจบอด ไม่แยกผิดถูก ไม่รู้จักนึกคิด ไม่รู้จักพิจารณา ลูกผู้ชายควรที่จะมีปณิธานที่ยิ่งใหญ่ยาวไกล เจ้ารักฉู่หมิงชุ่ยไม่เป็นไร แต่ความรักกับปณิธานไม่เคยส่งผลกระทบต่อกัน ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบผู้ชายที่รู้จักล้อมรอบอยู่แต่กับผู้หญิงแบบนี้ ไม่มีปณิธาน ไม่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรี ต่อหน้าฉู่หมิงชุ่ย เจ้าก็เหมือนหมาพันธุ์ปั๊กตัวหนึ่ง ฉู่หมิงชุ่ยใช้เพียงมือเดียวก็สามารถทำให้เจ้าหัวหมุนตามได้ง่ายๆ เจ้าเหมือนกับคนโง่คนหนึ่งที่ถูกนางหลอกใช้ วันนี้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เจ้าอยู่ในสถานการณ์ที่เกิดเหตุ ทั้งที่เห็นฉู่หมิงชุ่ยไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไร เจ้าละเลยไม่สนใจประชาชนมากมายที่ได้รับบาดเจ็บ มาพูดกับข้าเรื่องตกน้ำอย่างไม่เลือกสถานที่ วุ่นวายขัดขวางไม่ให้ข้ารักษาผู้บาดเจ็บ ถือว่าไม่มีความเมตตาปรานี เจ้าเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อ ไม่ช่วยแบ่งเบาภาระเสด็จพ่อ ช่วยแก้ไขความทุกข์ยากลำบาก ถือว่าอกตัญญู เจ้ากินเงินเดือนราชวงศ์ กินเลือดและหยาดเหงื่อของประชาชน แต่กลับเมินเฉยต่อชีวิตความเป็นความตายของประชาชน ถือว่าไม่ภักดี ทุกคนในแม่ทัพเฝ้าประตูเมือง กรมการพระนครต่างก็รีบช่วยกู้ภัยในสถานที่เกิดเหตุอย่างสุดชีวิต แข่งกับเวลาเพื่อช่วยผู้คน เจ้ากับมันเฉยคิดถึงแต่บาดแผลที่มีรอยเลือดเพียงเล็กน้อยตรงปลายคางของพระชายาเจ้า ไม่สนใจแม้แต่การช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่และทหารที่วุ่นวาย ถือเป็นความไม่ชอบธรรม คนไม่ภักดี ไม่กตัญญู ไม่มีความเมตตาปรานี ไม่มีความชอบธรรมอย่างเจ้า ข้าดูถูกเจ้าจากก้นบึ้งของหัวใจ”

คำพูดรัวเหมือนปืนใหญ่นี้ อ๋องฉีโกรธจนตาเหลือก พร้อมพูดว่า “เจ้า.....เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ?”

“ข้าพูดประโยคไหนผิด? เจ้าว่ามา”หยวนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างเสียงดัง

อ๋องฉีจ้องมองนางด้วยสีหน้าแดงก่ำ อธิบายไม่ถูกเลยสักประโยค สุดท้ายก็พูดขึ้นอย่างโกรธและโมโหว่า “ข้ามาพูดกับเจ้าเรื่องตกน้ำ เจ้าจะมาพูดเรื่องพวกนั้นกับข้าทำไม? ข้าไม่มีปณิธานก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรยุ่ง”

“พูดเรื่องตกน้ำใช่ไหม?” หยวนชิงหลิงไม่โกรธแต่กลับหัวเราะ มองดูเขาพร้อมพูดว่า “เจ้ามานี่ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง”

“เจ้ามีอะไรก็พูดมา” อ๋องฉีพูดขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “อย่าคิดที่จะใช้เล่ห์กล”

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บัลลังก์หมอยาเซียน