บัลลังก์หมอยาเซียน นิยาย บท 13

อ่าน บัลลังก์หมอยาเซียน บทที่ 13 เข้าวัง ที่ร้อนแรงที่สุดในปี 2020

ขณะนี้เรื่องราวของ บัลลังก์หมอยาเซียน ได้รับการเผยแพร่ไปยัง บทที่ 13 เข้าวัง และได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากผู้อ่านซึ่งส่วนใหญ่ได้รับ / กำลังอ่านเรื่องนี้ ชื่นชมมาก! แม้ว่าฉันจะเป็นแฟนตัวยงของ Internet ดังนั้นฉันจึงรอคอยที่จะ บทที่ 13 เข้าวัง รอตลอดไปที่จะมี @@ โปรดอ่าน บทที่ 13 เข้าวัง บัลลังก์หมอยาเซียน โดยผู้แต่ง Internet ที่นี่

กล่องเล็ก ๆ ขนาดประมาณครึ่งกำปั้นนั้นไม่ใช่อะไรอื่น แต่เป็นกล่องยาที่หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยต่อหน้าต่อตานางใบนั้นนั่นเอง

ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้? ทำไมกล่องยาถึงสามารถหดจนเล็กลงขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังมาซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของนางได้ล่ะ?

ร่างกายที่ชาดิกของหยวนชิงหลิง พลันบังเกิดอาการขนลุกซู่ขึ้นมาชั่วขณะ

มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ด้านหลังของนาง หยวนชิงหลิงรีบยัดกล่องยาเล็ก ๆ นั่นกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อทันที

"ข้าน้อยจะส่งพระชายาออกไปนะเพคะ" ลู่หยาช่วยพยุงนาง "ข้าน้อยจะขอร้องท่านอ๋อง จะขอให้ข้าได้เข้าไปในวังพร้อมกับท่านเพคะ"

หยวนชิงหลิงสับสนจนสติหลุดแล้ว นางฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าลู่หยาพูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับไปอย่างนั้น แล้วเดินตามนางออกไป

เมื่อผ่านซุ้มประตูขึ้นไปตามทาง เดินไปตามระเบียงวน ลดเลี้ยวเคี้ยวคดไปมาสักพัก ก็มาถึงยังลานหน้าจวนได้ในที่สุด

รถม้าถูกเตรียมไว้พร้อมอยู่ที่หน้าประตูแล้ว หยู่เหวินเห้าไม่ได้นั่งอยู่ในรถม้า แต่ไปนั่งอยู่บนหลังม้าสีดำขลับตัวหนึ่ง

เขาสวมเสื้อผ้าสีม่วงเข้ม ใส่กวานหยกประดับทองคำ สีหน้าดำคล้ำมืดทะมึนแทบจะพอ ๆ กับสภาพอากาศที่เป็นอยู่ตอนนี้ แววตาเจือความมึนตึง หงุดหงิดเหลืออดเต็มที่ เมื่อเขาเห็นว่าหยวนชิงหลิงมาแล้ว ก็แค่ชำเลืองมองด้วยหางตาแวบหนึ่ง แล้วออกคำสั่งอย่างเย็นชาว่า "เตรียมออกเดินทางได้"

“ ท่านอ๋องเพคะ ท่านต้องการให้ข้าน้อยตามเข้าวังไปด้วยหรือไม่เพคะ?” ลู่หยาฝืนทำใจแข็ง เงยหน้ากลั้นใจถามออกไปประโยคหนึ่ง

หยู่เหวินเห้าปรายตามองลู่หยาแวบหนึ่ง ค่อยพูดขึ้นว่า " ก็ดี เผื่อว่าไท่เฮาทรงตรัสถามเกี่ยวกับเรื่องร่วมหอ จะได้ให้เจ้าเป็นพยานได้"

ที่หน้าประตูจวน มีคนรับใช้นับสิบที่รอร่วมทางเข้าวังไปพร้อมกัน ในหมู่พวกเขามีทังหยางอยู่ในนั้นด้วย หยู่เหวินเห้าพูดคำพูดเหล่านี้ออกมาต่อหน้าพวกเขา โดยไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าหยวนชิงหลิงจะได้รับความอับอายมากแค่ไหน

หยวนชิงหลิงไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย กล้ามเนื้อในร่างนางแทบจะแข็งเป็นหินไปหมดแล้ว ต่อให้เป็นเรื่องที่น่าอับอายยิ่งกว่านี้ นางก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้อยู่ดี ว่านางอับอาย

ลู่หยาช่วยพยุงนางเข้าไปนั่งในรถม้า ชั่วขณะที่ผ้าม่านถูกลดลงมา นางเงยหน้าขึ้น จึงได้เห็นแววตาที่แสดงความเกลียดชังของหยู่เหวินเห้า รวมถึงสายตาจากบรรดาคนรับใช้ในจวนที่มองมาที่นาง ซึ่งแสดงออกชัดเจนอย่างมากว่า รู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของนางอย่างสุดแสน

นางหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ คำพูดประโยคนั้นของหยู่เหวินเห้า ดังก้องไปมาอยู่ในหูของนางอีกครั้ง

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บัลลังก์หมอยาเซียน